Вітаем на сайце Манархія!

Вітаем на сайце Манархія!  Віншуем сяброў з Калядамі і Новым 2013 Годам! За апошняе тысячагоддзе на беларускіх землях зьмянілася шмат розных дзяржаўных утварэньняў: нарманскія княствы, Вялікае Княства Літоўскае, Рэч Паспалітая, Расейская Імпэрыя... Гэта былі вельмі розныя дзяржавы, але адна рыса была ўласьцівая ім усім і да ХХ ст. заставалася нязьменнай: манархічны лад на базе традыцыйных каштоўнасьцяў.

Такім чынам, беларускі народ быў выгадаваны манархіяй у традыцыйным духу. Але ў ХХ ст. на нашых землях запанавалі сучасныя хваробы чалавецтва: бязбожжа, камунізм, нацыяналізм і г.д. І нават дагэтуль "прагрэсыўныя" дзеячы імкнуцца перакруціць гісторыю, зьнішчыць рэшткі шляхетнае традыцыі, ператварыць манархічную памяць народа на дзіцячыя казкі...

Сайт "Манархія" створаны дзеля асьветы і абуджэньня гістарычнае памяці беларусаў, дзеля распаўсюду ідэі адраджэньня манархіі. Не падлягае сумневу, што нават простае пашырэньне манархічных ідэяў дапаможа беларусу пачувацца годна і шляхетна ў сям'і эўрапейскіх народаў.

Альманах «Сівер»

Вышел первый выпуск философско-исторического альманаха «Сівер».

«Сівер» — это альманах наступающего века. Созерцать архаику и переоценивать события прошлого уже недостаточно. Требование момента — повернуться лицом к открывающейся эпохе и принять её вызов. «Сівер» — философско-историческое по форме издание, по сути — место переработки разрозненных элементов прошлого в новую, безусловно необходимую и искомую многими цельность. Единство будущего и прошлого на просторах Великого Севера требует нового понимания. Альманах совмещает тексты-опоры и тексты-стрелы: знание, от которого можно оттолкнуться, двигаясь в будущее, и знание, которое показывает направления этого движения.

Презентация альманаха состоится 8 февраля (пятница) в малом зале КЗ «Минск» (ул. Октябрьская, 5), начало в 18.30. Вход свободный.

Консерватизм в постідеологічну епоху. Український вимір. Олександр Маслак.

І. Чи можливий український консерватизм?

Чи можливий український консерватизм? Питання здавалось би риторичне. Адже навіть старанний студент університету повинен був щось чути про консервативну політичну філософію В’ячеслава Липинського та Василя Кучабського, більш «продвинуті» люди згадають про католицький консерватизм Стефана Томашівського і Осипа Назарука, ну а для будь-якого фахового українського історика обов’язковим є бодай тезове ознайомлення з головними ідеями консервативної державницької школи вітчизняної історіографії, що уособлена іменами Дмитра Дорошенка, Наталії Полонської-Василенко, Олександра Оглоблина та того ж таки Стефана Томашівського.

Проте, коли йдеться про практичну політику, помітних успіхів українським консерваторам досягти ніколи не вдавалося. Особливо в порівнянні із іншими політико-ідеологічними напрямками: чи то з різними версіями соціалізму, що домінували в середовищі «політичного українства» протягом першої четверті ХХ ст.; чи то із націоналізмом, з яким асоціюється український визвольний рух у 1930-50–х  років; чи то з лібералами, які, у різних формах, контролюють український політичний дискурс з кінця ХХ — початку ХХІ ст.

Arcana Imperii. Casus Lithuaniae. Аляксей Дзермант

kaiser_karl_v.jpg

Нішто гэтак не адпавядае праву і натуральнаму парадку [...] як imperium,
без якога не могуць трымацца ні дом, ні грамадзянская супольнасць, ні народ,
ні чалавецтва ў цэлым, ні ўся прырода, ні сам сусвет. Бо і сусвет
падпарадкоўваецца боскаму, яму пакорныя і мора, і зямля, і жыццё людзей
падпарадкоўваецца загадам вышэйшага закону.
Цыцэрон

Звычайна Беларусь апісваюць як ахвяру імперый. Найбольш гэтаму паспрыялі адмоўныя канатацыі досведу знаходжання ў Расійскай імперыі і СССР. Не закранаючы тут пытання пра досыць прыкметную ды актыўную ролю выхадцаў з беларускіх земляў у гэтых дзяржаўных утварэннях, між іншым, варта згадаць, што «нацыяналізаваныя» беларусамі гаспадарствы — Полацкае княства і Вялікае Княства Літоўскае таксама можна разглядаць праз імперскую прызму[1]. Але перадусім гэта вымагае іншага гледзішча на сутнасць імперыі, калі заўгодна, паглыблення ў яе таямніцу (arcana imperii), што дагэтуль не дае спакою шмат каму з даследчыкаў, прыхільнікаў і праціўнікаў «імперскасці», а таксама таго, якое дачыненне яна мае да нашага найвялікшага гаспадарства мінуўшчыны (casus Lithuaniae) і, урэшце, да перспектываў будучыні.

Літоўскі леґітымізм. Datčanin.

Паняцьце

Літоўскі леґітымізм ёсьць радыкальным ультра-раялісцкім і традыцыяналістычным рухам Паўночнае Эўропы, які выступае за аднаўленьне манархіі, згодна тутэйшым арґанічным шматвяковым традыцыям, і рэстаўрацыю на вялікалітоўскім пасадзе адзіных законных наступнікаў і прамых сукцэсараў дынастыі Ґедымінавічаў-Яґайлавічаў – Габсбурґска-Лятарынґіскага Дому. Разам з тым літоўскі леґітымізм ёсьць яскрава антыглябалісцкім, антынацыяналістычным, антылібэральным, антысацыялістычным і антымадэрнісцкім па сваёй сутнасьці.

Прынцыпы й сымбалі

Тое, што мы разумеем пад літоўскім леґітымізмам магчыма растлумачыць з дапамогай трыадзінага дэвізу руху: Patriæ, Rex et Lex. Ніжэйзгаданыя прынцыпы ёсьць ідэальнымі катэгорыямі. Леґітымізм ня ёсьць ані палітычным, ані грамадзкім рухам у іх звыклым азначэньне. Няма ў леґітымістых памкненьня і да партыйнае арґанізацыі. Бо нас злучаюць вышэйшыя за простую палітычную каньектуры мэты й ідэалы. Наша барацьба – гэта бясконцы й цяжкі шлях да адраджэньня Старое Літвы. Наша мэта – замкнуць зьнявечанае, замардаванае кола літоўскае гісторыі, злучыўшы будучае й мінулае. Гэты шанец схаваны ў сакральнае крыві Ґедымінавічаў і іх спадкаемцаў Габсбурґаў: празь іх традыцыйную ініцыяцыю на літоўскае гаспадараньне мы выклічам таемныя сакральныя сілы, якія яны перахавалі для нас праз стагодзьдзі ў свае крыві: у ёй аблічча праўдзівае Крыві, покліч Вялікалітвы, памкненьне народаў Эўропы да аднаўленьня праўдзівае Імпэрыі, апошняга прытулку Волі й бастыёну Традыцыі.

На Беларусі амаль 2 млн. манархістаў

Незалежны Інстытут Сацыяльна-Эканамічных і Палітычных Дасьледваньняў (НІСЭПД) 15-25 чэрвеня 2006 г. правёў нацыянальнае апытаньне. Было апытана 1505 чал., памылка рэпрэзэнтатыўнасьці не перавышае 0.03. Сярод іншага было прапанавана наступнае пытаньне:

На Ваш погляд, добрымі або дрэннымі
зьяўляюцца наступныя спосабы кіраваньня?

 Варыянт адказу  Добра  Дрэнна

Цяжка адказаць/
Няма адказу 

 Парлямэнцкая рэспубліка
59.5
 19.6  20.9
 Камуністычнае кіраваньне
24.4
 58.4  17.2
 Манархія  16.9  62.4  20.7
 Кіраваньне вайскоўцаў  10.5  73.7  15.8

Крыніца: НІСЭПД 

Камэнтар ад manarchija.org

Ужо на працягу некалькіх пакаленьняў дзяржавы, якія панавалі і пануюць на нашых землях, вядуць шалёную антыманархічную агітацыю. Але насуперак усім намаганьням "прагрэсістаў" і не зважаючы на адсутнасьць контрпрапаганды, манархічная плынь не сышла ў маргінэс

Эфэктыўная манархія. Р.Злотнікаў.

Яшчэ зусім нядаўна я сам пры слове "манархія" пагардліва крывіў вусны. Манархія здавалася мне ўсяго толькі перажыткам мінулага. Слава Богу, зжытым і адкінутым (хоць у гэтым пашанцавала…). А людзі, якія ў сучаснай Расеі сур'ёзна ставяцца да манархіі, здаваліся мне альбо ненармальнымі, альбо… блазнамі. Нешта накшталт пасталеўшых, але так і не паразумнеўшых дзетак.

Але аднойчы мне на вочы трапіўся даведнік з рэйтынгам ААН па якасьці й працягласьці жыцьця. Даведнік быў стары, пацёрты, але я выявіў, што сем краін зь першае дзясяткі кімсьці падрэсьленыя. Мяне зацікавіла пытаньне - а па якім крытэры? Празь некалькі дзён разважаньняў і супастаўленьняў я прыйшоў да высновы, што з аднаго боку, аб'ядноўваць гэтыя пазначаныя краіны, а зь іншага, адрозьніваць іх ад астатніх трох зь першае дзясяткі, можа толькі адзін парамэтар - усе яны былі манархіямі… Сем зь дзесяці! Вось гэта адсталасьць і гульня! Адразу я неяк і не паверыў. Я спрабаваў растлумачыць гэта выпадковасьцяй. Пазьней падумаў, што ўсе гэтыя краіны ў першую чаргу зьяўляюцца дэмакратыямі. І манархія тамака - усяго толькі традыцыя, якая ня мае ніякага практычнага значэньня. Няўжо можна лічыць Канаду манархічнай дзяржавай? Бо дзе яна, і дзе брытанская каралева?! Але пытаньне мяне “зачапіла”.