Процесс формирования белорусской народности, как государствообразующей нации, так и не состоялся. Белорусская нация - ничто более, чем постмодернистский симулякр. Есть этнос, есть народ, но нации - нет. Понимание этого очень важно для правильной оценки ситуации в Беларуси. Переход от средневекового общества к буржуазному в Европе был весьма трудным, болезненным и сопровождался жестокими эксцессами.

Конфессиональный раскол привел к дезинтеграции Европы и потребовал новых форм легитимации. Мировоззренческий плюрализм и автономизация княжеств сопровождались усилением мобильности населения, а урбанизация — расширением торговых связей. Наступление рынка на храм, раскол христианской медиа-империи поставили вопрос о единстве людей. Философы считали, что автономные индивиды смогут объединиться на основе разума, а экономисты — на основе свободного рынка. Однако новой стихийно открытой формой солидарности во время Французской революции становится образ Марианны, символизирующей Республику-Мать, детьми которой ощущали себя восставшие против короля.

Старажытныя дачыненьні нашага краю і Скандынавіі нарэшце патрапілі пад пільную ўвагу дасьледчыкаў. Апошнім часам зьяўляюцца цікавыя кнігі пра тыя часы, напрыклад паноў С. Дзярновіча, А. Котлярчука і інш. Гэтая тэма мае вялізнае значэньне для правільнага разуменьня нашай дзяржаўнасьці і распрацоўкі сучаснай манархічнай ідэі. Тлумачыцца гэта тым, што менавіта вікінгі заснавалі ў Беларусі першыя дзяржаўныя ўтварэньні, якія былі зафіксаваны дакумэнтальна. Акрамя таго, нарманы перадалі нам арыстакратычныя ідэалы, якія і сёньня палаюць у высакародных сэрцах: пэрсанальны гонар, вернасьць, гераізм.

Гэтыя каштоўнасьці тысячагоддзямі штурхалі на Поўдзень хвалю за хваляй дзёрзкіх германскіх заваёўнікаў. І паўсюль, куды сягаў нардычны меч, утвараліся маладыя амбіцыйныя дзяржавы, дзе гонар каштаваў даражэй за жыцьцё. Адна з такіх хваляў абрынулася на Эўропу ў эпоху вікінгаў у VIII-XIII стст. Нарвэскія і дацкія ваяўнікі распачалі тады сэрыю ўварваньняў у Заходнюю Эўропу, у выніку чаго ўзьніклі нарманскія дзяржавы ў Ангельшчыне (Ёрвік), Францыі (Нармандыя) і нават у Італіі (Сіцылія).

Швэдзкія ж вікінгі рушылі на Паўднёвы Ўсход - у балтыйскія і фінскія землі. Уздоўж рэк яны рубілі ўмацаваныя паселішчы і рэзыдэнцыі князёў, якія кантралявалі навакольлі, зьбіралі падаткі, забясьпечвалі свабоду гандлю. Уся занятая вікінгамі тэрыторыя атрымала назву Русь - так называлі гэтых адважных заваёўнікаў. У скандынаўскіх крыніцах тутэйшыя землі называюць Гардарыкай - краінай умацаваньняў.

У Беларусі манархісты вельмі розныя - ад язычніцкіх традыцыяналістаў і расейскацэнтрычных праваслаўных да лібэральных канстытуцыйных дэмакратаў. Аднак цікавасьць да манархічнае тэмы праяўляе і вялікая колькасьць правай моладзі, у чый бок плябеі кідаюць як абразу - "фашысты". Чым можна патлумачыць гэтае супадзеньне зацікаўленасьцяў манархістаў і фашыстаў?

Насамрэч гэты фэномэн ня новы. Ён нават мае назву - "манарха-фашызм" і атрымаў шырокі распаўсюд у Расеі. Тэарэтычнае абгрунтаваньне манарха-фашызм знаходзіць у працах Льва Ціхамірава. Паводле манарха-фашыстаў прынцыпы легітымізму ў часы цяжкіх дзяржаўных выпрабаваньняў не працуюць, і новую дынастыю можа запачаткаваць выбітны правадыр у выніку рэвалюцыйнага перавароту. Прыхільнікі гэтай ідэі лічаць зьяўленьне манарха-правадыра найсправядлівым і найлепшым варыянтам - "хай яго гарачая кроў перадаецца ў спадчыну". Яшчэ адной перавагай лічыцца наяўнасьць паслухмянай палітычнай машыны-партыі, якая гарантуе выкананьне рашэньняў вярхоўнага ўладара на ўсіх узроўнях.

На нашым сайце можна азнаёміцца з тэкстамі канстытуцыяў ўсіх сучасных эўрапейскіх манархіяў у перакладзе на расейскую мову, у тым ліку:

1. Андоры
2. Бэльгіі
3. Ватыкана
4. Вялікае Брытаніі
5. Гішпаніі
6. Даніі
7. Ліхтэнштайна
8. Люксэмбурга
9. Манака
10. Нарвэгіі
11. Нідэрляндаў
12. Швэцыі

А таксама - Канады.

Сайт Манархія пачынае з ласкі Лігі Манархічнай ВКЛ публікаваць архіў газэты "Litwa". Нагадваем, што газэта зьяўляецца адзіным пэрыядычным друкаваным выданьнем манархістаў у Рэспубліцы Беларусь. "Litwa" была заснаваная ў 1908 годзе, адноўленая ў 1995 годзе. Матэрыялы друкуюцца кірыліцай і лацінкай. На дадзены момант выйшла ўжо 23 нумары.

Газэту "Litwa" ў друкаваным варыяньце можна знайсьці ў каталіцкіх касьцёлах, а таксама па адрасе пр. Машэрава (былая вул. Варвашэні) 8 – ва ўправе БНФ.

З кожнага нумару на нашым сайце ў разьдзеле "Актуаліі" будзе выкладвацца па адным артыкуле ў звычайным html-фармаце, а ўвесь нумар можна будзе зьцягнуць у pdf-фармаце.

Прапануем для пачатку нумары 16 за 2002 год, 17-18 за 2003 год, 19 за 2004 год, 20 за 2005 год, 21 за 2007 год, 22 за 2007 год, 23 за 2007 год.

Паняцьце

Прынцыпы й сымбалі

Незалежны Інстытут Сацыяльна-Эканамічных і Палітычных Дасьледваньняў (НІСЭПД) 15-25 чэрвеня 2006 г. правёў нацыянальнае апытаньне. Было апытана 1505 чал., памылка рэпрэзэнтатыўнасьці не перавышае 0.03. Сярод іншага было прапанавана наступнае пытаньне:

На Ваш погляд, добрымі або дрэннымі
зьяўляюцца наступныя спосабы кіраваньня?

Крыніца: НІСЭПД 

Камэнтар ад manarchija.org

Ужо на працягу некалькіх пакаленьняў дзяржавы, якія панавалі і пануюць на нашых землях, вядуць шалёную антыманархічную агітацыю. Але насуперак усім намаганьням "прагрэсістаў" і не зважаючы на адсутнасьць контрпрапаганды, манархічная плынь не сышла ў маргінэс

Яшчэ зусім нядаўна я сам пры слове "манархія" пагардліва крывіў вусны. Манархія здавалася мне ўсяго толькі перажыткам мінулага. Слава Богу, зжытым і адкінутым (хоць у гэтым пашанцавала…). А людзі, якія ў сучаснай Расеі сур'ёзна ставяцца да манархіі, здаваліся мне альбо ненармальнымі, альбо… блазнамі. Нешта накшталт пасталеўшых, але так і не паразумнеўшых дзетак.

Але аднойчы мне на вочы трапіўся даведнік з рэйтынгам ААН па якасьці й працягласьці жыцьця. Даведнік быў стары, пацёрты, але я выявіў, што сем краін зь першае дзясяткі кімсьці падрэсьленыя. Мяне зацікавіла пытаньне - а па якім крытэры? Празь некалькі дзён разважаньняў і супастаўленьняў я прыйшоў да высновы, што з аднаго боку, аб'ядноўваць гэтыя пазначаныя краіны, а зь іншага, адрозьніваць іх ад астатніх трох зь першае дзясяткі, можа толькі адзін парамэтар - усе яны былі манархіямі… Сем зь дзесяці! Вось гэта адсталасьць і гульня! Адразу я неяк і не паверыў. Я спрабаваў растлумачыць гэта выпадковасьцяй. Пазьней падумаў, што ўсе гэтыя краіны ў першую чаргу зьяўляюцца дэмакратыямі. І манархія тамака - усяго толькі традыцыя, якая ня мае ніякага практычнага значэньня. Няўжо можна лічыць Канаду манархічнай дзяржавай? Бо дзе яна, і дзе брытанская каралева?! Але пытаньне мяне “зачапіла”.

АГОНЬ